ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ

ಅಮ್ಮನೆಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ತಪಸ್ವಿನಿ,
ಅನುಕ್ತವೇ ಅಮೋಘ ವೇದವೆಂಬಂತೆ,
ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯೆಂಬ ದಿವ್ಯ ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ
ಮಮ ಹೃದಯ ಗರ್ಭವ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಮಾತೆ.
ಗರಳವನ್ನೇ ಗಳದೊಳಗಿರಿಸಿ ನಗೆಯ ಹೊನಲಾಗಿ
ಬದುಕಿನ ನಿಗೂಢ ತತ್ವವ ಬೋಧಿಸಿದವಳು,
ಆ ಮೌನದ ಮಹಾಮೌನದೊಳಗೆ ಲೀನವಾಗಿದೆ
ಸಕಲ ಚರಾಚರದ ಸಾರ, ಪರಮ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವು.

ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಆದ್ಯ, ಅನಾದಿ ಗುರು,
ಶಿಸ್ತೆಂಬ ಶಿಲಾ ಶಾಸನವ ಬರೆದ ಶಿಲ್ಪಿ,
ಧೈರ್ಯವೆಂಬ ಅಖಂಡ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯ ದೀಪವ ಬೆಳಗಿ
ಅಜ್ಞಾತದ ಅಂಧಕಾರದಲಿ ಪಥ ಪ್ರದರ್ಶಕನಾದವನು.
ಕರ್ಮವೇ ಮಹಾಧರ್ಮವೆಂಬ ಸನಾತನ ಸತ್ಯವ ಸಾರಿ,
ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಪರಮಾರ್ಥವ ತಿಳಿಸಿದ ಕರ್ಮಯೋಗಿ,
ನಾನಿಂದು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವೆನೆಂದರೆ,
ಅದರ ಮೂಲ ಆತ ಹಾಕಿದ ಭದ್ರ, ಅಚಲ ಬುನಾದಿಯೇ.

ಅಕ್ಷರಕೆ ಆಕೃತಿ, ಅರ್ಥಕೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ನೀಡಿದ,
ಅಕಾರದಿಂದ ಕ್ಷಕಾರದವರೆಗೆ ಲೋಕದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿದ,
ತಿಮಿರದಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದ,
ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಅಗಾಧ, ಅಗಮ್ಯ ಸಾಗರವನ್ನೇ
ನನ್ನ ಕರತಲಾಮಲಕ ಮಾಡಿದ ಅಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮರಿಗೆ,
ಈ ಅಲ್ಪನ ಅಂತರಂಗದ ಅನಂತ, ಅನವರತ,
ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮಗಳು.

ನಾದವೆಂಬುದು ಮಾಯೆಯಲ್ಲ, ಮಹಾ ಬ್ರಹ್ಮವೆಂದು,
ಸ್ವರ-ಲಯ-ಶ್ರುತಿ-ತಂತುಗಳ ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದಲಿ
ಪ್ರಾಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡಿ, ಉಸಿರಿಗೆ ಉಸಿರಾಗಿ
ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ಜೀವದ್ರವ್ಯವಾಗಿಸಿದ,
ನನ್ನ ಸುರ-ಲಯ-ಗುರುಗಳ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ
ಭಕ್ತಿ-ಶ್ರದ್ಧೆಗಳಿಂದ ಶಿರಬಾಗಿ ನಮಿಸುವೆನು,
ನೀವೆ ನನ್ನ ಇಹದ ಗುರು, ಪರದ ದೈವವು.

ಕಲ್ಮಷವನು ಕಳೆದು, ಕಲ್ಮಶಕೆ ಹೊಳಪು ನೀಡಿ,
ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಕುಸುರಿಯನು ತಿದ್ದಿ, ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದು,
ಕೇವಲ ಕೆಲಸಗಾರನಲ್ಲ, ಸಂಸ್ಕಾರಯುತ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ
ರೂಪಾಂತರಗೊಳಿಸಿದ
ಈ ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಕಾರ್ಯಾಗಾರದೊಳಗಿಹ ಕರ್ಮ-ಗುರುಸ್ವರೂಪರಿಗೂ
ಕೃತಜ್ಞತಾಪೂರ್ವಕ ನಮನವು.