ಕೃಷ್ಣಲೀಲೆ

ಘನಾಂಧ ತಮಸ್ಸಿನಲಿ ಮಧ್ಯಯಾಮದಲಿ ಜನಿಸಿದೆ ಸೆರೆಮನೆಯೊಳಗೆ
ಆರ್ತಳಾದ ದೇವಕಿಯ ನಯನದಲಿ ಮೂಡಿಹುದು ದಿವ್ಯ ತೇಜಸು ಅಲ್ಲಿ
ಸಂಕೊಲೆಗಳ ಬಂಧನವು ಸಡಿಲವಾಗಿ ಜಾರಿದುದು ವಿಧಿಲೀಲೆಯಲಿ
ಪಂಕಜಾಕ್ಷನ ಆಗಮನಕಂಡು ಧಾರಿಣಿಯು ಹಿಗ್ಗಿದಳು ಹರ್ಷದಲಿ

ವಸುದೇವನ ಶಿರದಿ ಶೋಭಿಸುತಿಹೆ ಜಗದೊಡೆಯನಾಗಿ ನೀನು
ನಸುಗತ್ತಲ ಹಾದಿಯಲಿ ನಡೆದನು ಮೋಡವು ಕೊಡೆಹಿಡಿದು ತಾನು
ವಿಸ್ತರಿಸಿ ತರಂಗಿಣಿ ಯಮುನೆಯು ಉಕ್ಕಿ ನಿಂತಳು ರಭಸದಿ
ಹಸ್ತಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟಳವಳು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಕೆ ಮುದದಿ

ದುರುಳ ಕಂಸನ ಅಣತಿಯಲಿ ಬಂದಳಲ್ಲ ಪೂತನಿ ಮಾಯೆಯಲಿ
ಮರುಳು ಮಾಡುವ ಮೋಹಕ ರೂಪವ ತಾಳಿ ವಿಷವ ತುಂಬಿ ಎದೆಯಲಿ
ಹರುಷದಿ ತೊಡೆಯೇರಿ ಉಣಿಸೆ ಬಂದವಳ ಉಸಿರನು ಹೀರಿದೆ
ಧರೆಗುರುಳಿ ಬಿದ್ದಳವಳು ನಿನ್ನ ಬಾಲಲೀಲೆಯ ಮುಂದೆ

ಶಕಟ ರೂಪದಲಿ ಬಂದ ಅಸುರನನು ಕಾಲ ತೊಡರಿ ಉರುಳಿಸಿದೆ
ವಿಕಟ ತೃಣಾವರ್ತನನು ಬಿರುಗಾಳಿಯಲಿ ಬರಲು ಮುಷ್ಟಿಯಲಿ ಹಿಂಡಿದೆ
ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಬಕನಂತೆ ಬಂದವನ ಕೊಕ್ಕನು ಸೀಳಿ ವಧಿಸಿದೆ
ಸಕಲ ಗೋಪಕುಲವೇ ಬೆರಗಾಗಿ ಕಂಡಿತು ನಿನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯ

ಅಘಾಸುರನು ಹೆಬ್ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಮಲಗಿರಲು ದಾರಿಯಲಿ
ವಿಹರಿಸುತ ಬಂದ ಕರುಗಳ ಸಹಿತ ನುಗ್ಗಿದಿರಿ ಆ ಬಾಯೊಳಗೆ
ಅಹುದಹುದು ಎನುವೊಳಗೆ ಬೆಳೆದು ಅವನ ಉದರವನು ಸೀಳಿದೆ
ಬಹುಬೇಗನೆ ಗೋಪರನು ಕರುಗಳನು ಕಾದೆ ನೀನು ಕೃಪೆಯಲಿ

ಮದದಿಂದ ಮತ್ತೇರಿದ ಗಜವ ಕಳುಹಿದನು ಕಂಸನು ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ
ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಬಂದ ಗಜವ ಕಂಡು ಗೋಪಬಾಲಕರು ಬೆದರೆ ಅಲ್ಲೆ
ಮೃದು ಕರದಿ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ವಧಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದೆ ಯಮಪುರಿಗೆ
ಎದುರಿಲ್ಲ ನಿನಗೆಂದು ಸಾರಿದವು ಗೋಕುಲದ ಗೋವುಗಳು ನಲಿದು

ವಿಕಟ ಕಾಳಿಯನ ವಿಷದಿ ಕಲುಷಿತವಾದ ಯಮುನಾ ತಟದೊಳಗೆ
ನಿಕಟವಾಗಿ ಜಿಗಿದು ಹೆಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ನರ್ತಿಸಿ ಮದವಿಳಿಸಿದೆ
ಪ್ರಕಟ ಗೋವರ್ಧನವ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದೆ ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಯಲಿ
ಸಕಲ ಗೋಕುಲವ ಕಾದೆ ಕೃಷ್ಣಾ ನಿನ್ನ ಕರುಣಾಮೃತದ ಲೀಲೆಯಲಿ